Język angielski jest językiem z rodziny zachodnio-germańskich, wywodzącym się z dialektów anglo-fryzyjskich i saskich. Wydaje się, że do Brytanii trafił w V wieku razem z osadnikami germańskimi oraz rzymskimi legionami, głównie z terenów dzisiejszych północno-zachodnich Niemiec, Danii i Holandii. Jedno z germańskich plemion nazywało swój lud Angles, pochodzili prawdopodobnie z półwyspu Angeln. Nazwy England pochodząca od Engla land – ziemia, kraina Angles oraz English (staro-angielskie englisc) pochodzą od nazwy tego właśnie plemienia.
Inwazja anglosaska rozpoczęła się ok. 449 roku naszej ery z terenów dzisiejszej Danii (Jutlandii). Przed tymi wydarzeniami rdzenni mieszkańcy Brytanii posługiwali się prawdopodobnie językiem Brythonic z rodziny języków celtyckich. Jednakowoż najbardziej znacząca zmiana w dialekcie miała miejsce w 1066 roku po podboju normańskim. Język zachował swoją nazwę, choć dialekt sprzed tej epoki znany jest jako staro-angielski.
Pierwotnie staro-angielski był zróżnicowaną grupą dialektów, podobnie jak zróżnicowane było pochodzenie anglosaskich królestw rozsianych po całej Brytanii. Ostatecznie jeden z tych dialektów, Late West Saxon, zdecydowanie zdominował inne. Jedną z dominujących sił mających wpływ na ewolucję języka angielskiego był Kościół Rzymsko-katolicki. Poczynając od Reguły Świętego Benedykta w 530r. aż do likwidacji klasztorów przez Henryka VIII w 1536r. Kościół instruował klasztory oraz swoich księży i mnichów jak Święty Augustyn z Canterbury by przechowywać i zabezpieczać dorobek intelektualny w swoich szkołach, skryptoriach i bibliotekach.
W mrocznych czasach średniowiecza Kościół Katolicki cieszył się wśród brytyjskiego społeczeństwa monopolem na własność intelektualną. Chcąc nie chcąc wywierał przez to niemały wpływ na rozwój języka angielskiego. Mnisi katoliccy przy pisaniu I kopiowaniu tekstów korzystali głównie z łaciny. Kiedy od czasu do czasu używali miejscowego dialektu, częstym było zamienianie lub wstawianie słów z łaciny, dzięki czemu mogli opisać lub odnieść się do rzeczy, na które nie znajdowali właściwego określenia w języku angielskim. Przykładowo angielskie vocabulary pochodna łacińskiego vocabularium. Wydaje się, że brytyjska elita intelektualna przez setki lat utrwaliła dorobek mnichów, a nawet wprowadziła nowe słowa pochodzące z języka łacińskiego, również wtedy kiedy Kościół Katolicki stracił swoją mocną pozycję.
Na staro-angielski potoczny miały również wpływ dwie fale inwazji. Pierwsza to podboje z VIII i IX wieku dokonane przez ludność władającą językiem germańskim, a ściślej mówiąc jego północną odnogą. Druga to inwazja Normanów w XI stuleciu. Spowodowało to do pewnego stopnia zróżnicowanie angielskiego, choć nie możemy tak powiedzieć w ujęciu ściśle lingwistycznym.
Wraz z rozwojem imperium brytyjskiego język angielski przyjął się w Ameryce Północnej, Indiach, Afryce i Australii. Nastanie ery panowania USA jako supermocarstwa światowego w niemałym stopniu pomogło w dalszym rozprzestrzenianiu się języka angielskiego.
Tagi: angielski, historia, język angielski
